Bio & Manifest
Waarom ik deze verf op het doek smijt
Het Perspectief
Geboren in 1976 en gevormd op de grens van twee werelden.
Aan de ene kant de diepe, ongefilterde stilte van de Australische outback en de drieënhalf jaar in Laos nadat ik een vzw oprichtte, scholen bouwde en zag hoe 2.500 kinderen een toekomst kregen. Maar ook de pure menselijkheid van culturen die nog weten wat ‘samen’ betekent.
Aan de andere kant de terugkeer naar een westerse maatschappij die draait op targets, individuele leegte en uitgeklede systemen. Een contrast dat in 2021 leidde tot een onvermijdelijke burn-out. Reizen was altijd mijn ontsnapping, maar toen de muren op me afkwamen, wees een psycholoog me de weg naar binnen. Sinds 2023 heb ik de fysieke ruimte om te creëren; sinds 2025 hangt het canvas vol met wat er al die jaren inside-out moest.
Samen met Ket voor één van de gebouwde scholen
De middenvinger als kunstvorm
Ik ben altijd een rebel geweest. Als kind hield ik die rebellie noodgedwongen intern. Ik moest buigen voor dogma’s, religieuze instituten die van mij part mogen kruipen waar het daglicht nooit komt. Maar ook autoriteiten die claimden altijd gelijk te hebben, ook wanneer ze flagrant ongelijk hadden.
Vandaag buig ik niet meer. Kunst is mijn ultieme vorm van autonomie. Echte vrijheid is immers niet simpelweg doen wat je wilt, maar weigeren te doen waar je geen goesting in hebt.
Mijn zaadje werd in de jaren negentig geplant door de rauwe, ongecensureerde teksten van de Amsterdamse rapgroep Osdorp Posse. Hun album Afslag Osdorp gaf me de geruststelling: ik sta verdomme niet alleen met deze blik op de wereld. Zij deden het met een microfoon en een beat. Ik doe het op het canvas. Met verf, textuur en een genadeloze blik op de dagelijkse stroom aan mediawaanzin, de inspiratie komt tijdens de dagelijkse wandelingen met mijn trouwe viervoeter Flokki. Soms zijn het te veel ideeën en inspiratie. Altijd zijn ze urgent.
In mijn atelier werkend aan een “manifest”
In Dankbare Tegendraadsheid
Mijn werk en de luxe om het te kunnen maken, rusten op de schouders van een bijzonder gezelschap:
- Mijn ouders: Die met hun onvoorwaardelijke zorg de fundering hebben gelegd waardoor ik vandaag de vrijheid heb om dit pad te kiezen.
- Mijn echtgenote Ket: Die me de rijkdom van Laos toonde en me liet inzien dat bezorgdheid en liefde universele talen zijn, ongeacht de cultuur waarin je wieg stond.
- Mijn zonen, Seda en Sem: Die me af en toe het bloed onder de nagels vandaan halen met hun eigenwijze ideeën, maar me tegelijkertijd scherp houden. Zij herinneren me eraan waar het écht om gaat: bouwen aan een gemeenschap, ver weg van het kille individualisme. Of dit artistieke opvoedingsproject geslaagd is, zal de toekomst uitwijzen.
- Mijn golden retriever Flokki: Voor de nodige relativering, pure vrolijkheid en de kilometers aan inspirerende boswandelingen.
En tot slot, hoe paradoxaal ook:
- De bewindvoerders, de geprivatiseerde gewetens, de rendements-architecten en de moderne feodalen: Zij die onze wereld met een glimlach en een stropdas naar de kloten helpen. Zij reduceren de mens tot een moderne slaaf in een spreadsheet. Dankzij hun grenzeloze hebzucht heb ik nog voor decennia aan artistieke munitie en inspiratie. Al hoop ik vurig dat mijn inspiratie snel opraakt. Want dat zou betekenen dat het eindelijk de goede kant op gaat met deze wereld.
“Mijn schilderijen zijn geen decoratie; het zijn visuele manifesten. Daarom vind je bij elk kunstwerk op deze website de rauwe motivatie en het verhaal achter het doek. Ik nodig je uit om niet alleen te kijken, maar ook te lezen wat er achter de verf schuilt.”
Inspiratie putten uit mijn wandelingen met Flokki