In de lokale gemeenschap zag ik hoe monniken, soms opvallend weldoorvoed, dagelijks hun levensonderhoud ontvingen van de lokale bevolking. Deze bewoners, die zelf vaak over minder beschikken, doneren niet alleen voedsel, maar ook geld aan tempels, terwijl er geen geld besschikbaar gesteld wordt voor onderwijs of toch het onderhoud van schoolgebouwen.

De toevoeging van de frieten is een persoonlijke handtekening: het is de brug naar mijn eigen Belgische identiteit. Het schilderij stelt kritische vragen over privileges, de institutionalisering van religie en de kloof tussen de gever en de ontvanger. Het is een spiegel die de ik voorhoud aan de wereld, waarbij de vrolijkheid van het figuur contrasteert met de kritische lading van de boodschap. “Boeddha met frieten” is hiermee een krachtig voorbeeld van hoe persoonlijke ervaringen en culturele symboliek kunnen versmelten tot een confronterend, maar speels geheel.

Centraal staat een vrolijk, uitbundig figuur dat doet denken aan de lachende Boeddha. Zijn gezichtsuitdrukking is er een van pure tevredenheid, terwijl hij met smaak een frietje eet. De iconische papieren puntzak met frieten, inclusief een typisch Belgische portie saus, vormt het ankerpunt van het werk. De stijl is gedurfd en trefzeker, met krachtige zwarte lijnen die het figuur definiëren tegen een donkere, dramatische achtergrond. Het contrast tussen de spirituele symboliek van het Boeddhabeeld en de alledaagse, bijna vraatzuchtige consumptie van Belgische frieten, creëert een onmiddellijke visuele spanning.